تراکتورهای نوع تراک با تراکتورهای چرخدار تفاوت دارند زیرا بر روی زمین توسط یک مسیر دایره ای سیم پیچی حمایت می شوند. مسیر با زمین تماس پیدا می کند، میخ ها در خاک قرار می گیرند و راننده زمین نمی شود. تحت اثر گشتاور حرکتی، چرخ محرک به طور مداوم مسیر را از عقب از طریق شبکهبندی بین دندانههای چرخ محرک و پین اتصال صفحه مسیر به بالا میپیچد. قسمت زمین شده مسیر یک نیروی رو به عقب بر روی زمین اعمال می کند و به همین ترتیب، نیروی واکنش رو به جلو Pk باید به مسیر اعمال شود، که نیروی محرکه ای است که تراکتور را به جلو می راند. نیروی محرکه یک تراکتور چرخدار مستقیماً به چرخهای راهپیمایی منتقل می شود در حالی که نیروی محرکه تراکتورهای ردیابی متفاوت است. نیروی محرکه آن Pk از طریق مسیر پیچ خورده روی چرخ محرک به محور چرخ محرک منتقل می شود و سپس از طریق بدنه تراکتور به چرخ محرک منتقل می شود. هنگامی که نیروی محرکه برای غلبه بر مقاومت غلتشی و مقاومت کششی ابزار کشاورزی حمل شده کافی باشد، چرخ های نگهدارنده روی سطح مسیر به جلو می غلتند و باعث حرکت تراکتور به جلو می شوند. با توجه به اینکه چرخ محرک به طور مداوم بخش به بخش مسیر را به جلو می چرخاند و سپس آن را از طریق چرخ راهنما روی زمین می گذارد، چرخ نگهدارنده می تواند به طور مداوم روی مسیری که با مسیر گذاشته شده است بچرخد. از این رو می توان دریافت که عملکرد یک تراکتور ردیابی شده با برهمکنش بین مسیر و زمین از طریق گشتاور محرک از طریق چرخ های محرک به دست می آید و نیروی محرکه از مجموع مقاومت غلتشی و مقاومت کششی بیشتر است.
حداکثر نیروی محرکه مانند یک تراکتور چرخدار به توانایی موتور احتراق داخلی بستگی دارد و همچنین توسط شرایط چسبندگی بین مسیرها و زمین محدود می شود. به طور کلی، هرچه قدرت یک تراکتور بیشتر باشد، نیروی محرکه آن بیشتر است. عوامل زیادی بر چسبندگی تأثیر میگذارند و از نظر ساختار خود تراکتور، انتخاب معقول میخها و شکل و اندازه مسیرها و همچنین افزایش وزن مسیرها در حد معینی میتواند باعث بهبود چسبندگی شود. و کشش تراکتور را افزایش دهید. مقاومت غلتشی یک تراکتور ردیاب شده با تغییر شکل خاک در جهت عمودی و اصطکاک متقابل بین اجزای مختلف سیستم راه رفتن شکل میگیرد. کاهش مقاومت غلتش می تواند کشش تراکتور را افزایش دهد.
